11.11.1918 roku Polska po 123 latach niewoli trzech zaborców odzyskała niepodległość. Józef Piłsudski objął od Rady Regencyjnej Królestwa Polskiego, która była tymczasową władzą w czasie I wojny światowej formującą kraj przygotowując, jako niepodległy. Od kiedy nasz kraj odzyskał niepodległość rozpoczęto rozwijać krótkofalarstwo. Poniżej przedstawiam wybrane wydarzenia z okazji 100. rocznicy odzyskania niepodległości.
Zanim Polska odzyskała niepodległość:
4.11.1918 – Z Polski, a dokładnie po przejęciu radiostacji telegraficznej w Krakowie popłynęły pierwsze komunikaty radiowe.
Po odzyskaniu niepodległości:
1918
18.11 – przejęto niemiecką radiostację wojskową znajdującą się na terenie Cytadeli Warszawskiej.
19.11 – z niej nawiązano łączność ze Szwecją i Francją. W późniejszych miesiącach i latach Polacy skontaktowali się z Niemcami, Rumunią, Włochami, Austrią i Związkiem Radzieckim.
1919 – Polska miała tylko państwowe radiostacje telegraficzne. Towarzyszył‚ temu brak literatury i sprzętu do rozwoju hobby. Ustawa z roku 1919 uniemożliwiała zwykłym obywatelom posiadania jakiejkolwiek aparatury pod groźbą konfiskaty.
1921 – odbywa się pierwszy kurs poświęcony „telegrafowi bez drutu”. Na zorganizowanym wśród warszawskich harcerzy kursie użyto nadajników iskrowych na fale krótkie.
1922 – W. A. Trembiński i J. Mokrzycki uzyskują w Bydgoszczy kilkukilometrowy zasięg na własnym sprzęcie. Władze natychmiast skonfiskowały aparaturę radiową.
1924 – Wprowadzono ustawę pozwalającą na posiadanie radioodbiorników, ale nie precyzowała jak miały nadawać osoby prywatne. Wtedy można było udzielać zezwoleń klubom krótkofalarskim oraz za zgodą klubów członkom stowarzyszeń mających kwalifikacje techniczne, aby przeprowadzić badania naukowe.
Dokument dopuszczał konstrukcje odbiorników wyłącznie z części produkowanych w kraju poprzez wprowadzenie wysokich dopłat za podzespoły importowane z zagranicy. Cena 2 lamp była równowartością kompletu męskiego ubioru, a do eksploatacji dochodziły koszty ładowania akumulatora służącego do żarzenia lamp. To dlatego klubach były tylko odbiorniki.
Wrzesień – ukazał się pierwszy numer „Radjo Amatora” redagowanego przez braci Odyńców, który po roku redakcja miała już kontakt z setką klubów na terenie całej Polski. Potem zwołano pierwszy zjazd krótkofalowców, delegujący wybranych członków na międzynarodowy zjazd w Paryżu.
Pierwsi amatorzy próbowali badać na jakiej częstotliwości się nadaje oraz zejść poniżej fali 200 m. Konstruowano nadajniki małej mocy na baterie.
1925 – redakcja powyższego czasopisma rozpoczęła na własny koszt druk kart QSL. Nie wszyscy wiedzieli co to są karty, jednak ci, którzy wiedzieli, nie mieli tego typu kart. Po pewnym czasie redakcja pośredniczyła w wymianie „pocztówek”.
Z okazji uruchomienia stacji radiofonicznej Polskiego Radia z Warszawy Radjo Amator w dziale Radjofon Polski publikował‚ program audycji radiowych.
Nasi radioamatorzy nawiązali pierwsze łączności . TPAA nawiązał łączność z Francją (F8BE) i Holandią (PCII), korzystając z nadajnika iskrowego o mocy 250 W. Władysław Wysocki TPAI nawiązał z Niemcami (Q2) miesiąc później, ale nie nadeszły karty QSL. Pierwsza oficjalną łączność uznaje się kontakt Tadeusza Heftmana TPAX z Holandią (N0PM) 6.12.1925 na fali ok. 100 m z mocą 3 W. Mimo, że lampa w czasie QSO została przepalona, to wymieniono wszystkie istotne informacje i kartka nadeszła.
1926 – we Lwowie założono Lwowski Klub Krótkofalowców (LKK), a w Warszawie Polski KIub Radionadawców (PKR potem PKRN), wydający periodyk „Radjo”.
1927 – 6.03 odbyło się pierwsze zebranie LKK, którego prezesem został‚ Stanisław Komarnicki TPCG, a sekretarzem Jan Ziembicki TPAR. W czerwcu klub wystąpił z własnym stoiskiem na I Ogólnokrajowej Wystawie Sportowej. W lecie przystąpił do Zrzeszenia Klubów Radjoamatorskich skupiający 120 klubów. Przy klubie powstało rok później biuro QSL funkcjonujące do 1938 r., a adres tegoż biura podawały miesięczniki zagraniczne.
Klub warszawski wprowadził znaki nasłuchowe. Jeden z najaktywniejszych był Zbigniew Rybka PL423 z Kraśnika (później SP8HR). Od lutego 1931 do marca 1933 r. przeprowadził‚ ponad 40 000 nasłuchów.
1928 – nawiązano pierwsze łączności pozaeuropejskie. 27.02 łączność między Polską a Oceanią uzyskał‚ TPAR, Leszek Siciński TPFO uzyskał rekord nadawania małej mocy 0,4 W input nawiązując na odległość 4500 km.
Polskę podzielono na 5 okręgów wg propozycji LKK: warszawski, lwowski, poznański, wileński i krakowski.
1929 – na skutek uchwały walnego zgromadzenia LKK rozpoczęto wydawanie Krótkofalowca Polskiego, który jest wydawany do dzisiaj.
1930 – odbyło się pierwsze zgromadzenie Polskiego Związku Krótkofalowców. Prezesem został prof. Janusz Groszkowski.
1931 – coraz więcej stacji posiadała prefiks SP. Odbyły się pierwsze próby łączności na UKF. Uzyskano zasięg 12,5 km przy użyciu dipoli i prostych odbiorników.
1932 – PZK został przyjęty do IARU – Międzynarodowej Unii Radioamatorów. Odbyły się pierwsze zawody nasłuchowe LKK.
1935 – w Polsce pojawiły się pierwsze półautomatyczne klucze telegraficzne. Początkowo importowane, a potem produkowane wg projektu SP1LA.
1936 – SP1AR opisał pierwszy odbiornik telewizyjny, na którym odbierał programy TV z Niemiec i Wielkiej Brytanii od 1932 r. PZK przystąpił do ZHP. Przy Związku powołano Referaty Krótkofalarstwa i biuro QSL przy Naczelnictwie ZHP. Lista krajów wg IARU liczyła już 231 krajów.
SP1AR stworzył radiostację na 56 MHz i 430 MHz. W lecie przeprowadził pierwsze QSO w paśmie 70 cm.
1937 – rozpoczęto regularną emisję programów telewizyjnych z Warszawy w systemie Bairda z mocą 70 W o zasięgu 150 km. Prace przerwał wybuch wojny.
Zorganizowano udaną łączność między szybowcem a stacją naziemną w paśmie 56 MHz, a potem odbyła się pierwsza łączność bez widzialności bezpośredniej między Lwowem a Błażowem (80 km).
1938 – przeniesiono biuro QSL ze Lwowa do Warszawy. Niedługo potem SP1AR został wpisany na listę kandydatów do klubu DXCC, jako pierwszy Polak. Prawie wszystkie kluby posiadały radiostacje. Liczba licencji przekroczyła już 300.
1939 – LKK zaprzestał produkcji przenośnych radiostacji zasilanych z sieci, akumulatora samochodowego lub baterii. Prowadzono nawet próby z jadącego autobusu. 28 maja LKK transmitował na fali 47,83 m transmisję z uroczystości LKS „Pogoń”.
ALE DALSZE DZIAŁANIA CZĘŚCIOWO PRZERWAŁA II WOJNA ŚWIATOWA.
OPRACOWANO NA PODSTAWIE STRONY http://sq9jdo.com.pl/Podstawy/historia_3.html